Değerli kardeşim,

Arkadaşınızın aktardığı görüşler yeni değil. bu görüşleri daha önce felsefecilerin bir kısmı da iddia etmişlerdir. Bu akıma agnostizm(bilinmezlik,şüphecilik) adı verilmektedir.

  Aslında arkadaşınızın söylediklerinde bir çok çelişki mevcut. Fakat bunlar üzerinde tek tek durmaya vaktim yok.

 Örneğin arkadaşınız ruhu reddediyor ve sevgiyi,aşkı biyolojiye yani hormonlara indirgiyor. sonra da Allah'ı kalbinde hissetmek istiyor. Ruhu inkar eden birinin diğer taraftan kalpte huzursuzluk hissetmesi gerektiğini, ya da Allah'ı kalbinde hissetmek istemesi tam bir çelişki.

 Ayrıca evrendeki ve insan vücut ve ruhundaki mucizeleri görüp de bunların nasıl sağlandığını bilemiyorum demek ne kadar doğru? Orta da bir nizam ve sistem varsa onu düzenleyen ve devam ettiren birsinin varlığı aklen de gerekli değil mi?

 Sevgili kardeşim,

Arkadaşınız inanmak için bizzat Allah'ı biyolojik gözüyle görmek ya da labaratuarda incelemek istiyorsa bu mümkün değil. Çünkü Allah bunlardan çok daha yüce va aşkın bir varlıktır. Ve iman görmeden(gayba) kabul etmek demektir.

 Ayrıca herbiri yaşadığı toplumun en akıllı en ahlaklısı olan Peygamberler ve onlara tâbi olan salih insanlara değil de ömrü çelişkiler içinde geçmiş ve bir kısmı intihar etmiş felsefecilere mi inanacağız?

  Bir ömrü şüphe ve bilinmezlik üzere yaşamak aslında insanın kendine yaptığı en büyük kötülüktür. Hak ve hakikat vardır ve insan bu hakikata meyilli olarak yaratılmıştır.

   Selam ile...